bazen.

... ve sırtımdan -bedenimin her oluğundan- oluk oluk ateş yaşlar akar; nefesimi tutup gözlerimde kırmızı kanallar oluşur böyle olunca.
fazla sürmez; çevrem ve sevdiklerim bunu sevmez, korkarlar hatta, ya da çekinirler, ya da umursarlar.

öyle dayanaksız dirilmek ne zordur bilseniz... yağmur olmadan ıslanmak kadardan daha zor, ve kimse hissedemez en fenası. hissetse de bunu söylemeyecektir, kaçacaktır; hissetmek önceleri zamandan kaçılacağına inandırır; kaçılamaz.

sırf güneş doğduğu için, yine deniz rengini koruduğu -ve- hüzünü aldığı için yaşamın, nereden geldiği bilinmez içhuzur... dayanaksız duruyorum yaşamda, hiçbir şey tutugaçsız.

(sanırım yaşam daralırken fikrim, kelimelerimde düşüyor, ne fena.)